Met getallen heb ik wel wat. Van jongs af aan houd ik al van getallen, kille kale cijfers, feiten, feiten, feiten. Mijn moeder zei:
– “Jij moet boekhouder worden, want je kan goed rekenen. En als boekhouder word je een belangrijke man. Mensen zullen ontzag voor je hebben”-
Hoe mis ze het had, wist ik toen nog niet, dus ik ben boekhouder geworden, vanwege dat beloofde ontzag.

Ik vond het wel meteen al jammer dat cijfers altijd iets moeten aanduiden. Zo zegt het getal 5 op zichzelf niets. Het krijgt pas waarde met een toevoeging, bijvoorbeeld ‘5 euro’. Dat is jammer omdat daarmee onmiddellijk vragen worden opgeroepen. Wat kan ik kopen voor 5 euro? En kan dat morgen ook nog, of is het dan minder waard?

Op de lagere school werd ik al in verwarring gebracht door onze meester Jan, die het antwoord ‘12’ op de vraag ‘hoeveel appels gaan er in een dozijn?’, steevast fout rekende. ‘Incompleet’ schreef hij er nog bij, een woord dat ik niet begreep. Kortom, getallen zijn onbesproken, maar zeggen feitelijk niets. Het woord ‘euro’ is het getal 5 de baas, het woord ‘appels’ het getal 12.

Met spijt moet ik constateren dat het ook bij het boekhouden niet om getallen gaat maar om de woorden die er aan worden toegevoegd. Nu begrijp ik het woord boekhouden ook beter. Het heeft niets met cijfers te maken, alles met woorden. Mijn keuze voor dit vak bleek louter gebaseerd op romantiek, op mijn geestverwantschap met getallen. De werkelijkheid bleek koud en kil te zijn, zonder een greintje cijfermatigheid.

En met dat aanzien dat mij door mijn moeder werd beloofd, is het ook droevig gesteld. Er is geen enkel respect meer voor cijfers vandaag de dag. Sterker nog, ze worden zelfs gewoon weggelaten en het antwoord wordt toch goed gerekend. Cijfers doen er niet meer toe, het zijn de woorden waar het om gaat. Als het om aanzien gaat, had ik iets heel anders moeten gaan studeren, iets met taal in ieder geval. Dan wordt er tenminste naar je geluisterd.

Dan had ik met een gerust hart kunnen zeggen: -“Er zijn massavernietigingswapens in Irak”-
Het getal nul had ik probleemloos weg kunnen laten. Iedereen zou me geloven en me met respect behandelen. Ik zou zelfs minister-president geworden zijn, of premier van het Verenigd Koninkrijk. Ik had mijn memoires kunnen schrijven. Een omvangrijk publiek had die gelezen.

Nee, met de kennis van nu was ik zeker geen boekhouder geworden.